EN Ethnography as an „art of leaving out”, part II. Close-ups from field studies in Gujarat (India), 1992

2021

Journal of Urban Ethnology

Rocznik: 2021 | Tom: 19

artykuł naukowy

polski

EN The main purpose of this article is to show the specifics of field research in India in the early 1990s. The presented reflections are based on previously unpublished notes written in March and April 1992. The article shows how ethnographic field activities understood as an “art of leaving out” were carried out in research on the same group, but differently in two neighbouring countries, India and Pakistan. By the term “art of leaving out” I mean the elements of ethnographic fieldwork visible in the notes, which, however, are either omitted in the process of creating anthropology or not used in publications. These notes reflect the aims, vision and evolution of that time, techniques and transformation of research implementation in the villages on the outskirts of Bhuj, the capital of Kutch District (now its suburbs). A return to old notes gives an opportunity to look at the classic meanings of ethnographic field from a contemporary perspective. Then, it was assumed that field experience was about being with the “Other”. Encountering the interlocutors gave them their own voice instead of objectifying them. The article sheds light on the two kinds of interlocutors in India: professional guides providing knowledge about the studied group on the one hand, and on the other, members of the group itself, where knowledge was acquired through being with them. The article compares two ways of doing fieldwork on a group sharing common origins in Pakistan and India.

PL Głównym celem artykułu jest pokazanie specyfiki badań terenowych w Indiach na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Przedstawione refleksje oparte są na niepublikowanych wcześniej notatkach spisanych w marcu i kwietniu 1992 roku. Artykuł pokazuje, w jaki sposób etnograficzne działania w terenie rozumiane jako „sztuka pomijania” były realizowane w badaniach nad tą samą grupą, jednak odmiennie w obu sąsiadujących ze sobą krajach – Indiach i Pakistanie. Pod określeniem „sztuka pomijania” rozumiem elementy etnograficznej pracy terenowej widoczne w notatkach, które jednak albo nie zostają wykorzystane w publikacjach, albo zostają pominięte w procesie tworzenia antropologii. Notatki te odzwierciedlają ówczesne cele, wizje, techniki badań oraz przemiany realizacji badań na przedmieściach – ówczesnych wioskach – Bhudź, stolicy dystryktu Kaczh. Powrót do starych zapisków daje możliwość spojrzenia na klasyczne znaczenia terenu ze perspektywy współczesnej. Zakładano wówczas, że doświadczenie terenowe polega na byciu z „Innym”. Takie spotkania oznaczały poznanie rozmówców poprzez oddanie im głosu zamiast prób obiektywizowania ich. Artykuł rzuca światło na dwa rodzaje rozmówców w Indiach: profesjonalnych przewodników dostarczających wiedzę o badanej grupie, a z drugiej strony przedstawicieli samej grupy, gdzie wiedzę nabywano poprzez przebywanie z nimi. Tekst ten porównuje również dwa sposoby prowadzenia badań nad grupą o wspólnym pochodzeniu w Indiach i Pakistanie.

237 - 250

10.23858/JUE19.2021.015

https://journals.iaepan.pl/jue/article/view/2966

CC BY (uznanie autorstwa)

ostateczna wersja opublikowana

20.12.2021

w momencie opublikowania

70

70